Патиланчово царство
3:24 Posted In Патиланци , разкази Edit This 0 Comments »| Драги ми Смехурко, Баба Цоцолана три внучета има. Нека й са живи! Те са малки още, ала пакостливи и като големи на бой търпеливи. Пред баба си само не смеят да шавнат. За най-малко нещо - все ще ги наложи. Каквото поискат, все вика: "Не може!" Един ден тя рече: - Слушай, Патилане! Ти си умен вече. На пазар отивам, а ти гледай тука пакост да не стане. На тебе оставям малките играчи. Ала вън на двора ти недей ги влачи. Гледай да не тичат и да не се борят. Тебе ще набия, ако пакост сторят. Аз ще се завърна скоро от пазара, и всичко в ред тука искам да заваря! - Слушам, бабо, слушам! - аз й отговорих и след нея кротко вратата затворих. На пазар замина баба Цоцолана. И вкъщи, Смехурко, твоят Патиланчо господар остана. Припнаха към мене малките играчи и викнаха всички: - Бате Патилане, да идем на двора. Недей като баба да казваш: "Не може!" Като сме мънички, ний не сме ли хора? Я виж какво слънце грее вън на двора! Аз не се почудих и викнах веднага: - Аз тук сега съдя! Може, деца, може! Ще търпим юнашки, ако баба после ни добре наложи! И без да се бавим, припнахме на двора. А там друго искат мойте славни хора: - Бате Патилане, жив и здрав бъди ни! Кажи нали може да играйм на свини? Ти ще си свинаря, а ние - свинчета. Да си скокнем лудо с четири крачета! Пак не се почудих и викнах веднага: - В патиланско царство всичко, деца, може! Ще търпим юнашки, ако баба после ни добре наложи! И станаха свинки малките играчи. Най-малкото свинче зина като гардже и почна да грачи: - Бате Патилане, жив и здрав бъди ни! Нали сме свинчета, в локвата да скочим сега позволи ни! Кажи, нали може? - Може, деца, може! Щом Патилан съди, както ви се иска, нека така бъде! И в локвата кална скокнаха и трите! Ура! Да живеят смехът и игрите. Но на мойто царство тук краят настана. Без време се върна баба Цоцолана. Свинар и свинчета тя наред подхвана! На славното царство безславен край сложи - мене и децата хубаво наложи... Та така, Смехурко. Мене пак ме биха. Но малките братя ме поутешиха. Боят като мина, те пак се разсмяха, при мене дойдоха, засмяно казаха: "Нищо, че ни биха, бате Патилане! Боят се забравя, смехът ще остане! Поздрав най-сърдечен от мен и от мойте малки патиланци! Твой приятел вечен: Весел Патиланчо Ран Босилек |
0 коментара:
Публикуване на коментар